خدای من شکرت.
به این خاطر که در این دنیا کسی رو داشتم و دارم که دوستش بدارم.
به این خاطر که بهترین مزه زندگی و شیرین ترین تجربه دنیا به نام دوست داشتن رو تجربه کردم.
به خاطر سختی ها و تلخی هایی که توی این راه به جون خریدم.
به خاطر روزهایی که سراسر به تنهایی و انتظار گذشت و من رو بزرگ و بزرگتر کرد.
به خاطر تمام بغض ها و شبهایی که از پر از گریه بود و من رو به تو نزدیک و نزدیکتر کرد.
به خاطر تمام سبک شدنهایی که منو بالا و بالاتر برد.
به خاطر لحظات دوری، ترس و تحمل اون همه حرف و نگاه که من رو محکم و محکم تر کرد.
به خاطر لحظات شیرین تعبیر رویاها و خیالاتم که ایمانم رو بیشتر و بیشتر کرد.
به خاطر لحظاتی که دلم از شدت درد و دلتنگی مچاله می شد،
و یا اون لحظاتی که از شدت هیجان آروم و قرار نداشت و بیشتر و بیشتر جلا می گرفت.

به خاطر تپش های قلبم و لرزش دستها و پاهام وقتی داشتم از پله ها پایین می اومدم.
به خاطر لحظه پرهیجان دیدن تصویرش توی شیشه در ورودی.
به خاطر همه و همه و همه اش.

و به خاطر اینکه حالا به خاطر این همه تو رو شاکرم.
و پاسخ همه رو که رضایت و احساس خوب از تجربه شون هست، دریافت کرده ام و دیگه چشم داشتی در پسش ندارم.
به خاطر اینکه بالاخره دارم کم کم معنی مهر اصیل رو می فهمم.

ببخش‌ اگه خودخواه بودم و هستم، اگه نق زدم، اگه بهت شکایتی کردم، اگه قدر ندونستم و ناشکری کردم.
من همه اونچه که باید، همه اونچه که می خواستم رو داشتم و دارم.
و از این بابت هزار و هزار و هزاران بار ازت متشکرم.